Eigen fanta-vrolijkheid!

Nieuwsbrief december 2025

Als de grenzen duidelijk zijn, kunnen we in verbinding blijven.

Het moet gezegd.

Aan het begin van het jaar heeft een dierbaar iemand euthanasie aangevraagd voor ondraaglijk psychisch lijden. En gekregen. Het kwam als een donderslag bij heldere hemel – en toch ook niet. Diegene worstelde al meer dan 50 jaar met het leven. Misschien heeft ze traumatische ervaringen gehad in de kindertijd. Misschien was ze zich daar niet van bewust. In elk geval sprak ze er niet over, of toch niet met mij. Dat is natuurlijk haar volste recht. Als achtergeblevene van zelfdoding (euthanasie is niet het juiste woord in dit geval vind ik) kan je vaak alleen maar vermoeden en gissen wat er allemaal voorafging aan deze onomkeerbare beslissing. Het heeft me diep aangegrepen dat ik genoodzaakt was aan de zijlijn toe te kijken, zonder de kans te krijgen om bij te dragen aan de zinvolheid van het leven. Al weet ik natuurlijk niet of ik überhaupt enig verschil had kunnen maken...

Ik doe mijn best om haar beslissing te aanvaarden. Ondanks gedachten als ‘wat als’. Wat als ik de kans had gekregen om over mijn weg te vertellen? Zo ken ik bijvoorbeeld nog wel een sterk medicijn voor de ziel, dat ook mensen met zelfmoord gedachten op een ander spoor gezet heeft en opnieuw levenszin heeft gegeven…

Uit ervaring weet ik dat heling mogelijk is. Maar het komt niet uit de lucht gevallen. Je kan het ook niet forceren. Heling is mijn eigen pad geweest, omdat het een diep verlangen was om te helen, en ik gelukkig de juiste mensen ben tegengekomen die me geholpen hebben en me hebben laten inzien dat ik de keuze heb. En ik heb moeilijke keuzes gemaakt. Breken met mijn moeder was daar 1 van. En vervolgens heb ik steeds opnieuw gekozen om in de spiegel te kijken naar dat wat mij het meest beangstigde. En ik ben blijven staan. Stap voor stap verder gegaan. Niet weggekeken.

De relatie met mijn moeder is geheeld. Dat is niet minder dan een wonder. En ook mijn eigen verdienste. Je kan het relaas daarvan terugvinden in het boek dat ik geschreven heb ‘Het Grote Mensen Spel’. Ik heb de beslissing van mijn dierbare aanvaard. Maar respect kan ik er niet voor opbrengen. Wel voor haar, maar niet voor haar keuze.

Heelheid is niet mogelijk zonder schaduwwerk. Je weet dat je een heel eind gekomen bent op het pad van heelheid, als je geleerd hebt met je schaduw te dansen, en als je niet bang bent van je eigen licht.

Wij zeggen hier thuis: ‘eigen fanta-vrolijkheid’. Het kwam uit de mond van een vriendje van de kinderen toen ze nog klein waren. We vonden het grappig en gebruiken het nog steeds. ‘Eigen verantwoordelijkheid’ klinkt hard. Meedogenloos zelfs. Laat mij duidelijk zijn: er zijn natuurlijk dingen die gewoon gebeuren, die ons overkomen, waar we geen vat op hebben en die niet onze verantwoordelijkheid zijn. Shit happens.

En we zijn al helemaal niet verantwoordelijk voor de keuzes van een ander. Soms is het een hele kunst om je daar niet  verantwoordelijk voor te voelen. Dat is niet hard of arrogant, dat zijn gewoon duidelijke grenzen. Dit is waar ik begin en waar jij eindigt. Of waar jij begint en ik eindig. Als de grenzen duidelijk zijn, kunnen we in verbinding blijven.

Zo denk ik. Ik oordeel niet. Ik ben me ervan bewust dat euthanasie een delicaat onderwerp is en dat er veel verschillende menigen zijn. Iedereen heeft zijn eigen ervaring als bril. Iedereen draagt de gevolgen van haar eigen keuzes. En soms sta je voor voldongen feiten door de keuze van de ander. En dat is pijnlijk en frustrerend. Zo is het leven.

Vandaar…eigen fanta-vrolijkheid.

Op de liefde!

Greet

Wil je meer weten over mijn werk?

Neem een kijkje op www.greetmermans.be of neem contact op: www.greetmermans.be/contact